این خاصیت بهار است که با زیبایی‌هایش گردشگران را به سوی خود فرا می‌خواند از طبیعت شمال گرفته تا دشت‌های مرکزی و سواحل جنوبی. اما این روزها تنها مناطق گردشگری نیستند که جاذبه‌ای برای گردشگران شده‌اند بلکه در بیشتر کشورها مزارع چای نیز زبانزد عام و خاص‌اند و به منطقه گردشگری تبدیل شده‌اند.نمونه‌اش گیلان است که چشم اندازهای سرسبز و زیبای کشتزارهای چای به عنوان یادگارمعنوی، این روزها از جمله جاذبه‌های شاهکاری هستند که چشم هر بیننده‌ای را به خود خیره کرده و گردشگران تمایل به ثبت تصاویر آن دارند.
مسابقه «پهلوی نشکن»
با فرا رسیدن زمان برداشت چای و نباریدن باران، زنان و دختران گیلانی به صورت دسته جمعی و بر پایه آیین یاوری که یکی از ریشه دارترین آیین‌های اصیل بومی آنهاست برای چیدن چای از کشتزار، یکدل شده و با دسته‌های چند نفره میان خودشان مسابقه می‌گذارند. این مسابقه «پهلوی نشکن» نام دارد و به این دلیل به این نام، نامگذاری شده که بیشتر ترانه‌های آن به زبان دری بوده و از اشعاری چون اشعار باباطاهر و… که زبانی محلی است گرفته شده است.
مسابقه آنها به این صورت است که ابتدا از باغ همسایه یکی از زنان و دختران شروع به خواندن ترانه می‌کند و در برابر معنی آن، دیگری از باغ کناری به او پاسخ می‌دهد. این شعرخوانی‌ها آنقدر تکرار می‌شود تا در نهایت یکی از گروه‌ها خسته شده و کنار بکشد. این آیین با گذشت سال‌ها، همچنان در میان کشاورزان گیلانی نگه داشته شده و حتی با وجود تغییر سبک زندگی‌ها، ذره‌ای دستخوش تغییرات نشده است.
جالب است، تمام ترانه‌هایی که در این آیین سروده می‌شود همه درباره چای است:
بهار بمو لکو چان چایی چینم
چایی غمچه کنن زنبیل بچینن
چایه تو یل دهم ایولی اونگاه
گیله بچه زنه اما صد آه
به این معنی که «بهار آمده است و دخترکان چای می‌چینند، چای را دسته دسته کرده و در زنبیل روی هم می‌گذارند، چای را به کارخانه برده و تحویل می‌دهند، پسرک گیلانی همه را سریعتر کسب می‌کند.»
انواع چای
بیشتر چای تولید شده در لاهیجان سبز، سیاه یا سفید است اما چای سفید و سبز به دلیل نداشتن سوددهی کمتر و به صرفه نبودن میزان سود، نسبت به چای سیاه به میزان کمتری تولید می‌شود.
تاریخچه چای ایران
چای با بیش از ۵ هزار سال دیرینگی با مرکزیت تولید در چین و شرق آسیا، نخست توسط حاج محمد میرزا قوانلو ملقب به کاشف السلطنه وارد ایران شد. وی در سال ۱۲۳۴ در تربت حیدریه به دنیا آمد و در ۱۶سالگی با استخدام در وزارت امور خارجه به سمت دبیر دومی راهی پاریس شد و در رشته حقوق دانشگاه سوربن فرانسه به تحصیل پرداخت. کاشف السلطنه در سال ۱۲۷۲ به عنوان ژنرال کنسول ایران به هند رفت و آنجا علاوه بر وظایف محوله به یادگیری فن چایکاری و تهیه چای پرداخت.
وی در سال ۱۲۷۵ و در سن ۳۵ سالگی چای را به ایران آورد و در منطقه‌ای به نام کوهیجار در شهر لاهیجان زمینی خریداری کرد و با انجام آزمایشاتی در آنجا برای به ثمر رسیدن چای در ایران تلاش زیادی کرد تا اینکه توانست این صنعت را وارد ایران کند. 
کاشف السلطنه در آخرین سفرش به هند، چین و ژاپن ۴چایکار چینی را به همراه ماشین‌‌آلات و وسایل مورد نیاز برای تولید چای به صورت انبوه به ایران وارد کرد اما در هنگام ورود به کشور و در جاده بوشهر-شیراز بر اثر سانحه تصادف از دنیا رفت و بعدها لقب پدر چای ایران به او نسبت داده شد. 

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه سازی

اخبار تصویری