نوروز در آذربایجان

اعیاد و جشنها از جلوه‌های بارز فرهنگ معنوی و حیات تمدن‌هاست. نوروز از روزگاران کهن به ویژه از آغاز دورۀ ساسانیان تا کنون جشنی طبیعی، فصلی، دینی و ملی برای مردم ایران‌زمین بوده است. نوروز در تاریخ و فرهنگ مردم ایران‌زمین نماد دوستی، صلح، هم‌زیستی و مهربانی؛ سمبل احترام به یکدیگر و مهم‌تر از همه عرض ارادت به مقدسات دینی است که در طول تاریخ پرفراز و نشیب مردم ایران‌زمین پدیدار شده است. این نماد مالی از یک‌سو ریشه در تاریخ کهن این سرزمین دارد و از سوی دیگر با فرهنگ و آیین اسلامی به گونه‌ای عجین شده است که گویی بخشی از این تعالیم عالیه است.

نوروز گذشته از اینکه یک آداب مرسوم هرساله است که مردم ایران نوشدن روز و دمیده‌شدن حیات در تاروپود طبیعت را به شادباش می‌نشینند، نماد هویت و فرهنگ کهن ساکنان ایران‌زمین است که در این فرهنگ و هویت، مردم آذربایجان جایگاهی بس رفیع دارند؛ زیرا یکی از خاستگاه‌های هویت ایرانی آنجاست. بر همین اساس برگزاری نوروز در آذربایجان با جلوه‌های فراوانی از آداب و رسوم همراه است که شهریار شیرین‌سخن در منظومۀ «حیدر بابایه سلام» به زیبایی آن را به تصویر کشیده است.

تاریخ دقیق سپندارمزگان

 

چند سالی است که با ایده جشن سپندارمذگان اسفندگان به جای ولنتاین به عنوان روز عشق و زن و مادر آشناتر شدیم اما عجیب است که هرچه بیشتر می شنویم که جشن اسفندگان را می خواهند در بهمن ماه به ما قالب کنند و چه خوب می پذیریم و اینجاست که دیگر حرجی نداریم بر آنان که پذیرفتند نماز جمعه را چهارشنبه بخوانند. اینکه اسم جشن اسفندگان را بیشتر به عنوان سپندارمذگان بخوانیم برای آنست که از خود نپرسیم چطور جشن روز اسفند از ماه اسفند که همان 5 اسفند است را به بهمن انداخته اند؟

آیین گرامیداشت استاد وکیلیان برگزار شد.

مراسم گرامیداشت 70 سالگی احمد وکیلیان در سلسله برنامه‌های «عصر کتاب» و به همت موسسه فرهنگی خانه کتاب برگزار شد. هفتمین برنامه از سلسله برنامه‌های «عصر کتاب» که به بزرگداشت سیداحمد وکیلیان، نویسنده و پژوهشگر حوزه فرهنگ و مردم اختصاص داشت، عصر امروز (26 بهمن‌ماه) با حضور مسئولان فرهنگی، مدیران انتشارات و علاقه‌مندان به این چهره فرهنگی در سرای کتاب موسسه خانه کتاب برگزار شد. 

چرایی برگزاری جشن سده

 

چهل‌ روز پس از جشن شب چله، آبان روز از بهمن ماه و در چهله‌ي زمستان، جشن سده {سد را به به نادرستي صد مي‌نويسند} يا به پهلوي "سَت" يا "سده سوزي" برگزار مي‌شود كه جشن پيدايش آتش است.جشن سده در بخش‌هاي گوناگون ايران بزرگ با نام‌هاي گوناگوني شناخته مي‌شود: در خراسان "سَرِه"، در بوم‌هاي اراک "جشن چوپانان"، در خمين "کُردِه"، در دليجان "هَله هَله" و در بَدَخشان تاجيکستان "خِرپَچار" ناميده مي‌شود. در فراهان و سنگسر سمنان، چهار روز پيش و پس از سده را "چار و چار" و سردترين شب زمستان مي‌دانند.نخستين گاه‌شماري ايرانيان بر پايه‌ي چهل روز يا چله بود و سال را  به 9  چله {ماه} در دو بخش تابستان بزرگ به‌نام "هَمَه" و زمستان بزرگ به‌نام "زَيِنَه" بخش كردند که هريک را چَهره مي‌ناميدند. بخش نخست که تابستان بزرگ است از آغاز فروردين تا پايان مهر و بخش ديگر که زمستان بزرگ است از آغاز آبان ماه تا پايان سپندارمد {= اسفند} بود.

اخبار تصویری