جشن بهار نارنج، هر سال در اردیبهشت و همزمان با شکوفه دادن درختان نارنج، با هدف بهره گیری هر چه بیشتر از داده‌های خدادادی در شهرهای شیراز، ساری و بابل  و رامسر برپا می‌شود. نارنج شاید پرشمارترین درختی باشد که در شیراز می‌توان یافت، درختی که در میان بلوارها، کنار خیابان‌ها، در حیاط خانه‌ها و باغ‌ها دیده می‌شود و شگفت اینکه، این درخت همیشه سبز است، بهار و زمستان، تابستان و پائیز، همواره سبزی را به بیننده هدیه می‌کند.
وجود این همه درخت نارنج نشان می‌دهد که گذشتگان به‌خوبی سرزمین شیراز را می‌شناختند که نقطه‌ای دلچسب برای رشد آن است، درختی پایدار به بیشتر آفات و بلایا، ثمردهنده و زیبا که هم سایه دارد و هم سایه‌سار.
آیین سنتی عرق‌گیری بهار نارنج از آیین‌های سنتی مردم مازندران است که نشان دهنده چیرگی و آگاهی مردم این خطه به طبیعت و طبیعت درمانی است که با نام جشن بهار نارنج مازندران ثبت ملی شده است.‏
دیرینگی آیین عرق گیری بهار نارنج در مازندران بر پایه آثار ثبت و ضبط شده، دستکم به دوره قاجاریه 
برمی گردد.‏
بهارنارنج یکی از اصیل‌ترین گونه‌های گیاهی است که در مازندران به‌ویژه ساری کشت می‌شود و در ماه‌های فروردین و اردیبهشت، شماری از شهروندان مازندرانی به گرد آوری شکوفه‌های بهار نارنج و گرفتن شیره آن اشتغال دارند.
مازندران بیش از ۱۱۰ هزار هکتار باغ مرکبات دارد و درخت نارنج به عنوان نماد اصلی شکوفه بهار، زینت بخش باغ‌ها و خیابان‌های بیشتر شهرها و روستاهای مازندران است.‏
نارنج، درختی است به بلندی چهار تا شش متر، همیشه سبز، بدون کرک، با گل‌های تک و یا خوشه‌ای، سفیدرنگ و درشت‌تر از گل پرتقال. بهارنارنج همان شکوفه درخت نارنج است که در موسم بهار، درخت را زینت می‌دهد؛ لطافتی که همراه شدنش با بهار زیبایی‌هایش را صدچندان می‌کند. بوی شکوفه‌های بهار نارنج از آن بوهایی است که هیچ‌گاه نمی‌توان از یاد برد.‏
‏ شهروندان و مسافرانی که در موسم بهار وارد مازندران می‌شوند از فاصله چند صدمتری بوی دل انگیز بهارنارنج را استشمام می‌کنند.‏
در سده شانزدهم میلادی، یک شاهزاده ایتالیایی به نام «آنا ماری نرولی»، متوجه رایحه بر آمده از گل‌های گیاه شد و از آن برای خوشبو کردن دستکش‌هایش استفاده می‌کرد. امروزه اسانس گل‌های بهارنارنج که به نام «نرولی اویل» در جهان مشهور است، از اسانس‌های گرانقیمت است.
این اسانس از سال ۱۶۸۰ تاکنون توسط تقطیر استخراج شده، ولی امروزه آن را با استفاده از حلال‌های آلی فرّار به دست می‌آورند. 
در میانه موسم بهار، گل‌های نارنج شکفته شده و به سرعت نیز از درخت می‌ریزد که این گل‌ها برای تهیه مربا و افشره (عرق ) بهارنارنج استفاده می‌شوند.
اثر بهارنارنج در ظرف مسی تا هفت ‌سال و در ظرف شیشه‌ای تا یک‌سال باقی می‌ماند.بهارنارنج در فرهنگ عمومی ما سرچشمه دارویی داشته و برای درمان تپش قلب، ضعف جریان گردش خون، اسهال مزمن،‌ دردهای پی در پی شکمی، نفخ، گرفتگی، بدی سوخت‌وساز، فشارهای عصبی و ناراحتی‌های مربوط به هیجان و عاطفه مورد استفاده قرار می‌گیرد. 
اسانس حاصل از تقطیر برگ‌ها و شاخه‌های جوان، در تهیه ادکلن نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند و همچنین به عنوان ماده معطر در داروسازی و نوشابه‌سازی نیز مصرف می‌شوند.
نارنج مادر مرکبات به شمار می‌آید و از پیوندزنی نهال آن انواع دیگر مرکبات به دست می‌آید.‏
بر پایه پژوهشهای انجام شده بر روی اسانس ۱۶ گونه از مرکبات موجود در مازندران، اسانس موجود در شکوفه نارنج یا همان بهارنارنج به لحاظ درصد ترکیبات اسانسی و همچنین به لحاظ میزان اسانس در ردیف نخست قرار گرفته و سپس گونه‌های لیموشیرین، انگشت بودا، لیموترش و تامسون قرار گرفته‌اند.
نارنج میوه درختچه‌ای از خانواده مرکبات است که رویشگاه اصلی آن را کشور چین می‌دانند که این میوه در سده‌های میانی به عنوان گیاه دارویی استفاده می‌شد.
دم‌نوش‌های گیاهی (به‌صورت خشک شده)، داروهای ترکیبی، عرقیات، مربا، عطر و ادکلن، مزه ‌دهنده خوراک (شیرینی، فالوده‌، بستنی، چای)، بسته‌بندی به‌صورت گل بهارنارنج خشک شده، عسل بهارنارنج، عصاره خشک (کاربرد در داروسازی) و اسانس (داروسازی و عطر و ادکلن) از موارد کاربرد این گیاه محسوب می‌شود.
آب حاصل از تقطیر گل‌های بهارنارنج، عرق بهارنارنج نامیده می‌شود که طبیعت گرم دارد و در آشپزی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
برای درست کردن چای بهارنارنج، کافی است ۱۰ گرم از گل بهارنارنج را در دو لیوان آب‌جوش به مدت ۲۰ دقیقه بجوشانید، سپس آن را صاف کرده و همراه با یک قاشق سوپ‌خوری عسل میل کنید. 

اضافه کردن نظر

کد امنیتی
تازه سازی

اخبار تصویری